Dag 4

Lieve allemaal,

De eerste nacht in het Toubabhouse. Wat een ervaring. Doordat de bedden van ziekenhuis materiaal zijn drijf je, met de warmte van buiten, weg. Ik werd rond 00:10 voor het eerst wakker. Daarna weer rond 2:30. Beide keren dacht ik dat het al 7:00 was. Maar goed de 1e nacht ergens anders is altijd weer even wennen. Uiteindelijk toch best goed geslapen. 

Rond de echte tijd van 7:00 wakker geworden. Heerlijk ontbeten. Het plaatselijke brood Tapalapa, lijkt een beetje op een stokbrood. Het zit tussen een stokbrood en een pistoletje in. Wel erg lekker.
 

Na het ontbijt zijn we rond half 11 samen met Alasana naar het ziekenhuis vertrokken. Daar hebben we Jainaba ontmoet. Zij is een verloskundige van 27 jaar. Zij woont op het terrein van het ziekenhuis samen met haar man. Zij is eigenlijk in charge als de directeur er niet is. Ze is een doortastende dame die echt wel verstand heeft van haar werk. Zij heeft ons een rondleiding gegeven. Het is schrijnend om te zien hoe men hier bevalt, hoe de hygiëne regels met voeten worden getreden. Hoe ze omgaan met pasgeboren baby’s. Karin en Lidia hadden de eer om als eerste bij een bevalling aanwezig te mogen zijn. Ze vonden het lastig om niet gelijk in te springen op momenten waarin ze in Nederland zeker hadden gehandeld. Er werd een meisje geboren. 
 

Na deze bevalling zijn we samen Met Alasana naar Barra gelopen waar we boodschappen hebben gedaan. We zijn op een marktje geweest waar je alles uitgestald in de kraampjes zag liggen, kleding, vis, fruit, groente, vlees….. alles had vliegen en het stonk er vreselijk. Alles zag er zo vies uit. Door de neus ademen was geen overbodige luxe. Al moest je dan ook gelijk ook opletten dat je geen vliegen inslikte. De hele tijd, van het wandelen naar Barra tot terugkomst bij het Toubabhouse werden we door de kindjes nageroepen. “Toubab, toubab, toubab”! Het betekend zoiets als “witte”. Grappig want zo wit ben ik niet.🫣
 

De lunch was wel weer even prettig om bij te kunnen komen van deze ervaring. Het is mooi om te zien hoe wij als 5 vrouwen met ieder onze eigen expertise samen zijn en van elkaar kunnen leren. We brengen allemaal onze eigen verhalen en ervaringen mee. 
 

In de middag zijn Janine, Maria en ik naar het ziekenhuis gegaan in de hoop ook er bevalling te kunnen begeleiden. Helaas was het erg rustig. Wel heeft Janine een vrouw bijna laten doodbloeden. Ze had het infuus verwijderd maar dat resulteerde in een bloeding die kort wat meer aandacht nodig had dan alleen maar een pleistertje. We hebben wel goed kunnen praten met een aantal verloskundigen. Er zijn in dit ziekenhuis ongeveer 20 verloskundigen waarvan zeker de helft mannen zijn. Heel bijzonder. Na een uurtje of 3 daar te zijn geweest zijn we terug gelopen naar het Toubabhouse. Daar aan gekomen hadden Karin en Lidia voor het eten gezorgd wat heel fijn was. Spaghetti met pastasaus en 1 groene en 1 rode peper wat het eten wat pittig maakte. Wel heel erg lekker.

Het werd ons gedurende de dag wel duidelijk dat elektriciteit een instabiel iets is in Afrika. We hebben vrijwel de hele dag geen elektriciteit gehad en daardoor dus ook geen wifi. 
Morgen gaan Karin en ik in de ochtend, na het ontbijt naar het ziekenhuis. Kijken wat we kunnen doen.

Voor nu lekker proberen te slapen.

Oh ja, Janine en Lidia hebben er een kamergenootje bij. Hij heet Sjaakie en is een gekko. Na verwoede vang pogingen hebben ze maar besloten hem een naam en ruimte te geven.🦎

Tot morgen!