Kunta Kinteh

Lieve allemaal,

Na een heerlijk ontbijt met bananen pannenkoekjes hebben we ons aangekleed en zijn we met Alasana en de taxi naar James Island gereden.

Wat een bijzondere ervaring. De taxi was een open jeep met 2 bankjes achterin. Het was een hele ervaring om 45 minuten te rijden in de open lucht. Het deed me een beetje denken aan Colombia, toen mijn broertje en ik naar Valle de Corcoran gingen.

Het was een wonder dat we geen geit, hond, ezel of koe hebben aangereden. We hebben slalommend alle dieren kunnen ontwijken. Dieren lopen hier allemaal vrij rond. Elk dier heeft zijn eigen functie in deze voedselketen. Al weet ik niet waar de hond voor dient hier. De weg is nieuw maar er zaten toch nog steeds gaten in de weg.

Aangekomen bij het museum troffen we een tourguide die echt heel veel vertelde over de geschiedenis van de slavernij. Hij vertelde het met een bevlogenheid die je meenam naar het verleden. 

 (Het kunstwerk, Never again) (Baobab tree)

 (Onze Alasana)
Het eiland is heel belangrijk voor de Gambianen. Elk land in Afrika heeft een soort gelijk eiland. Het vreselijke ervan is dat in de tijd van de slavernij alle slaven naar het eiland gebracht werd. Daar kregen ze allen een nieuwe naam. Van daaruit werden families ruw uit elkaar gehaald. De vader ging naar Amerika, de moeder naar Europa, de kinderen naar Zuid-Amerika. Doordat ze andere namen kregen vonden familieleden elkaar daarna nooit meer terug. In het begin van 1900 werd de slavernij afgeschaft.
Zolang is het dus nog niet geleden. 

Moderne slavernij bestaat helaas nog wel. Kijk maar naar mensenhandel van over de hele wereld.

Bij terugkomst zijn we samen gaan lunchen en besloten Janine, Karin en Maria nog naar het ziekenhuis te gaan. Helaas kwam na een aantal uur Maria terug met het nieuws dat er een tweeling was geboren van (naar verwachting ) 26 weken en dat Janine en Karin met moeder en dochters naar het ziekenhuis in Banjul gingen. Later hoorden we dat 1 van de tweeling het niet gered had en dat ze met de andere dochter en moeder met oma naar het ziekenhuis gingen. Het is jammer te weten dat met goede zorg, het overleden meisje, het in Nederland hoogstwaarschijnlijk wel gered zou hebben.

Je wil zoveel doen maar wat kan je meer doen dan alleen je best. De algehele gezondheidszorg is hier niet zo best. Daarnaast is het empathisch vermogen, de emotionele gezondheid en het systematisch handelen en functioneren van het verzorgend en verpleegkundig personeel incl verloskundige en overige hulpverleners en specialisten vrijwel niet aanwezig. Kinderen worden groot gebracht met het idee vooral sterk te zijn en je emoties niet tonen. Het is een vorm van zwakte. Terwijl juist bij ons de emoties een grote rol spelen in de zorg. Ik moet daarbij wel een kanttekening plaatsen dat ook dat deel bij ons nog wel wat te wensen over laat.

De reden dat ik dit ook nu pas plaatst is dus door het late thuiskomen van de 2 dames.

Gisterenavond laat nog een kaarsje aangestoken voor Kevin, de zoon van Regina, die gisteren ,4 jaar geleden is overleden.

Tot later….