Trip naar Banjul

Lieve allemaal,

Na best een goede nachtrust, tegen 6:30 wakker geworden maar toch nog een half uur gedommeld. Om 7:00 het bed maar uit gegaan.

De kamer was versiert omdat onze Karin jarig was. Heel erg leuk gedaan door Janine, Lidia en Maria. Ik was al in dromenland toen ze dat deden. 
Loranca, Maria en ik hebben toen ontbeten. Karin was ook al wakker dus we hebben heel zachtjes “lang zal ze leven” gezongen. Ze vond dit erg leuk. 
Loranca, Maria en ik zijn toen naar het ziekenhuis vertrokken. Het was rustig op zaal. Wel was er vlak voor dat wij kwamen een tweeling geboren. Dit waren 2 jongetjes, 1 was 2 kilo en de andere 1,6 kilo. De kleinste lag aan de zuurstof. 
Even later kwam er een moeder met een jongetje binnen voor de nacontrole. Alle moeders wordt dit geadviseerd om na een week op nacontrole te komen. Bij dit jongetje zag Loranca dat zijn borstkastje anders ontwikkeld was. De dokter heeft er naar gekeken en hen naar Banjul gestuurd. Ik mocht dit keer mee. Samen met een andere verloskundige. Jainaba wilde graag dat er 2 van ons bij haar bleven. Ik was nog nooit mee geweest naar het ziekenhuis in Banjul, dus samen met de tweeling en de andere baby zijn we daar naar toe gegaan. Er ging ook een klein meisje van de kinderafdeling mee. Je kon zien aan haar dat ze ernstig ondervoed was. Toch heel zielig.

Wat een bijzondere ervaring is die trip naar de overkant. Met een rotgang langs auto’s, mensen en dieren slalommen met begeleiding van sirenes. Bij de haven aangekomen is het wachten op de ferry om naar de overkant te gaan. 
De plek van het ziekenhuis is bijzonder te noemen, het lijkt in een achteraf straatje te liggen. Er is geen receptie zoals bij ons. De  neonatologie is niet meer dan 3 grote ruimtes met tegen elke muur een couveuse of glazen bakjes met baby’s in alle leeftijden van zwangerschapsduur. Bij elk bakje zit een moeder, of te voeden of te kolven of te buidelen. Ik heb hele kleine, jonge kindjes zien liggen. Het lijkt een chaos, al geloof ik wel dat er enigszins een systeem in zit. Bij het verlaten van het ziekenhuis zag ik Mariyama, (de moeder die het zo moeilijk had tijdens de bevalling een paar dagen geleden),ook zij herkende mij. Heel fijn om haar met een glimlach op haar gezicht te zien. Haar dochter ligt nog in het ziekenhuis en is erg ziek.

Toen we bij het ziekenhuis weggingen, dropten we de verloskundige voor een boodschap die ze moest doen. Wij reden door naar de “remise “ om de auto vol te tanken. Ik kreeg alleen wel een “Kees van der Spek” gevoel. Na het tanken en de banden oppompen reden we terug naar Banjul om de verloskundige op te halen. De regen kwam met bakken uit de lucht. Doordat ze geen afvoer systeem hebben naar de riolering toe staan de straten in no time blank tot aan de enkels. 
Bij de haven moesten we wachten op de ferry. Al met al duurde dit tripje relatief kort aan de verbaasde blikken van Janine, Lidia en Karin te zien. Zij waren langer onderweg.
Ik ben naar het huis teruggelopen waar Loranca en Maria al waren. 

In de middag heb ik mijn laatste knuffel aan de jongste zoon van Adema gegeven. Hij vond dit best spannend. Adema heeft een klein winkeltje tegenover het huis wat voor ons heel fijn is. Zij heeft voornamelijk de basis dingen zoals, Tapalappa’s, boter, water, koffie, toiletpapier, eieren en melk.

In de avond kwamen de meiden terug en hebben we Karin haar verjaardag gevierd met lekker eten van Binta,taart, die we via Alasana geregeld hadden, bier en wijn. Karin voelde zich denk ik echt jarig!

Na een spelletje skipbo, nu in mijn mandje.