Jongens wat een dag!

Weer een dag voorbij. Het is lastig om te beschrijven wat je voelt en ervaart. Wat je ziet en wat je beleeft. Toch is dat wel wat ik probeer te beschrijven voor jullie. Het leven hier in Gambia is met niets te vergelijken. Zelfs de hectiek van Colombia is niet te vergelijken met hier. Ondanks dat de mentaliteit hier ook " mañana, mañana" is, zijn er toch ook wezenlijk veel verschillen. Waar de Zuid-Amerikanen toch meer outgoing en socialer zijn volgens mijn optiek, zijn de Gambianen meer hulpvaardiger. Uiteraard ook wel voor eigen gewin maar wel met ingehouden interesse. Ik (lees wij) voel mij hier wel gedragen door de Stichting. Er is figuurlijk een ketting van mensen die voor de Stichting staat. Wat aan de ene kant heel fijn is maar aan de andere kant je juist ook weer in een bijzondere positie plaats.

Ik zal jullie meenemen naar deze bijzondere dag. 
De dag begon net zoals gisteren. Rustig wakker geworden, samen ontbeten. Rond 10:00 kwam Sul, hij werkt ook voor RBG (Rescue Baby Gambia). Hij begeleide ons met een groen busje en diens chauffeur naar Banjul, de haven. Daar aangekomen werden we opgevangen door de head security van de haven. Ik kreeg de verantwoordelijkheid om de overtocht te gaan betalen zodat de rest het geld in de zak kon houden. Het omwisselen naar de Gambiaanse valuta (Dalasi) is €1,- naar F86,-. Dit houdt dus in dat je echt met een enorme pak geld rondloopt. Men probeert je echt te bewonderen maar gelukkig werden we geholpen. In Gambia moet je van te voren een goede prijsafspraak maken anders ben je vele malen meer geld kwijt.
Maar goed, door naar de Ferry. Omdat de Ferry die aankwam niet naar Barra ging hebben we ruim een uur moeten wachten op de juiste Ferry. We werden goed opgevangen door een Britse dame die daar een soort van drinkgelegenheid had waar je in de schaduw kon wachten op de Ferry.

 Mensen, het is bijna een komische film maar zoveel mensen als dat er van die Ferry afkwam, bizar veel! De ene persoon nog mooier aangekleed dan de ander. Ze droegen zakken, emmers, tassen en zelfs koffers op hun hoofden. De leukste kleintjes hebben we gezien op de rug gedragen door hun moeders. 

Alasana, de huiswacht, persoonlijke assistent van de Stichting kwam met de Ferry vanaf Essau om ons te begeleiden terug naar Essau. Tegen 12:00 mochten we de Ferry op. De overtocht duurde bijna een uur. We stonden echt volgepakt met zo'n 20 stuks aan bagage, van koffer tot aan rugzak, op een kluitje vlak bij de uitlaat van de Ferry. Er ging vanalles ook weer de Ferry op. Tot aan vrachtwagens aan toe met de grote containers. Tegen 13:00 kwamen we aan in Barra. Hier werden we opgewacht door Paul die ons samen met de koerier naar de taxi bracht voor het korte ritje naar Essay, Toubabhouse. De koerier wilde voor die 2 minuten (van Ferry naar de taxi) wel heel veel Dalasi hebben waarvan Alasana al direct aangaf dat niet te willen betalen. Uiteindelijk kwamen we met ons allen overeen om hem F300,- te geven, dit was de helft van wat hij oorspronkelijk vroeg. 

Bij aankomst bij het toebaToubabhouse hadden we ook het ziekenhuis voorbij gereden. Beiden liggen een steenworp afstand van elkaar vandaan. Toch wordt er heel streng afgeraden om, als het donker is, alleen daar te lopen. Gambianen zijn vriendelijke mensen maar ook hier geldt, als je de verkeerde treft.......

Het Toubabhouse! Wat is dit een mooie plek, wat komt hier een liefde en een gevoel van verbondenheid af. Het huis staat er als een trotse oma, die waakt over haar kuikens in de hectiek van het Afrikaanse leven. De veiligheid die het biedt aan al die vrijwilligers die voor ons geweest zijn en na ons gaan komen. Direct voelde ik mij er goed.
Lidia, Maria, Janine en Karin hadden ook dat gevoel. Deze dames gaan jullie vaker op de foto's zien.

Na het schoonmaken en settelen samen met Alasana naar Binta gelopen, zij zal, als wij dat willen ons voorzien van heerlijke gerechten. Dat kost zo'n €5,- pp. Wat eigenlijk best goedkoop is voor een complete avond maaltijd. Bij terugkomst samen heerlijk gegeten en daarna gerelaxed met als mooie afsluiter Een klein lesje spieren trainen in de vorm van "Sally goes up, Sally goes down", waarbij je bij 'down' gaat squatten. Dat wordt wat morgen. 

In de avond heb ik mijn lief, mijn moeder en mijn 2 jongste zonen gesproken middels videobellen. Morgen maar eens mijn oudste spreken.