Spannende dag

Na een hele onrustige nacht, iets met een gekko op de kamer van Maria en Karin, rond 7:00 wakker geworden.

Samen met Karin opgestaan, ontbeten en rond 8:00 in het ziekenhuis aangekomen. Toen we binnen kwamen zagen we alle bedden gevuld. Per bed soms 2 dames. Een aantal dames herkenden we van de afgelopen dagen, zoals die van het kleine jongetje dat niet goed aan de borst ging. Dit bleek vandaag al helemaal goed te zijn gekomen. Anderen dames herkenden we niet omdat ze gisteren avond of vannacht binnen waren gekomen met weeën of bevallen waren. Zo ook een tweeling waar 4 dames gisteren tijdens de middag dienst mee bezig waren geweest.

Er waren ook een aantal dames die voor het eerst gingen bevallen, 1 daarvan was een jongedame, waarvan we later vandaag haar naam en haar leeftijd leerde. Zij schreeuwde gisteren al de hele zaal bij elkaar. Ze had toen nog maar 1 cm ontsluiting. Wetende dat het nog wel een hele dag zou kunnen duren hebben we haar een beetje begeleid. Af en toe viel ze in slaap maar op de momenten dat ze een wee had hoorde iedereen dat op zaal. 

(Het is trouwens wel bewonderenswaardig dat er ook heel veel vrouwen amper geluid maken tijdens de ontsluitingsfase of tijdens het persen)

Maar goed deze jonge dame liet het luid en duidelijk horen. Vanochtend rond 5:00was ze dus nog steeds aan het schreeuwen maar toen zat ze inmiddels al op de 4-5 cm. Tegen 8:30 was ze zelfs zo erg aan het gillen dat de andere moeders er ook echt onrustig van begonnen te worden. 

Tegen 10:00 mochten we de moeders met hun baby’s, (waaronder de tweeling) controleren op bloeddruk, temperatuur, gewicht, hartslag en adem frequentie. Zo konden de verloskundige in dienst bepalen welke moeders er naar huis mochten met de baby’s. Dit waren drie moeders en 4 baby’s waaronder de tweeling. Allen deden ze het goed gelukkig. Ook het jongetje wat het 2 dagen terug nog niet zo goed deed.

Rond 10:45 hadden Karin en ik alle moeders gecontroleerd en toen hebben we ons langzaam aan gericht op de krijsende jongedame. Haar naam was Mariyama en ze was 20 jaar. Ze was heel onrustig en leek ons op bepaalde momenten wel en op andere momenten niet te begrijpen. Haar Engels was goed genoeg om elkaar te begrijpen. Karin en ik kregen de indruk dat ze geen idee had wat haar overkwam. Ze bleef maar schreeuwen, echt soms zo hard dat ik mijn trommelvliezen voelde trillen😳. Ze bleef ook maar zeggen “help me, I am tired, I am going to die”. Rond 12:00 ongeveer had ze 7-8 cm ontsluiting maar wel met persdrang. Karin had een beetje het idee dat misschien het kindje andersom gedraaid lag waardoor moeders sneller persdrang ervaren. Ze wilde steeds maa staan en hurken voor het bed maar dat mocht ze niet omdat er simpelweg te weinig ruimte was om haar zo te laten bevallen. Op een gegeven moment hebben Karin en ik aangegeven dat ze toch echt wel persdrang had. 1 van de verloskundige kwam wat zuchtend naar ons toe, toucheerde Mariyama en constateerde dat er nog een randje was. Dit moet eerst echt helemaal weg zijn voordat een vrouw echt actief mee mag persen. Dit was aan dovemansoren gezegd. Na het doorprikken van de vliezen zagen we groen( meconium) vruchtwater. Dit geeft ons al aan dat de baby het niet meer zo leuk vond daarbinnen. De verloskundige maakte daar echter niet zo’n probleem van. 
Ondertussen was Mariyama nog steeds echt haar best te aan het doen om haar baby op de wereld te zetten. Tot 3 keer toe verwijderde ze het infuus met oxytocin om de bevalling wat te bespoedigen. Ze vertelde zelfs de verloskundige dat wij dat gedaan hadden. Gelukkig geloofde de verloskundige dat niet. De 4e keer plaatsten van het infuus bleef dit wel zitten. 
Helaas lekken de weeën steeds meer af te nemen en kwamen er meer rust momenten voor Mariyama. Tegen 13:00 was een deel van het hoofdje zichtbaar. Wel omstrengelt door de navelstreng. Dit werd, terwijl alleen het hoofdje geboren was direct doorgeknipt. Karin en ik zagen beiden al gelijk dat het hoofdje blauw was. Doordat deze Mariyama ook besneden was zat er minder rek in waardoor het dus even duurde voordat het hele hoofdje geboren werd. Vlak na het hoofdje volgende het lijfje maar volledig slap. Karin was al naar de onderzoekskamer gelopen om de ballon op te blazen om de baby zuurstof te geven. Dit apparaat was alleen niet compleet waardoor het kostbare minuten duurde voordat dit kleintje iets ging doen. Het had wel een hartslag maar verder niets. Ze( we zagen dat het een meisje was) lag als een slap popje onder de warmte lamp. Ondertussen had Karin al Janine gebeld om de ballon mee te nemen die ze vanuit Nederland had meegenomen. Zij was er gelukkig vrij snel. 
Loranca die samen met Lidia en Maria mee kwam ontvreemde zich samen met mij over Mariyama. De placenta was nog niet geboren en dat bleek een onmogelijke opgave te zijn. Het zat muurvast in de baarmoeder. Nadat ook de dokter het manueel probeerde, (zijn hand verdween helemaal in haar lijf), waarbij Mariyama het uitgilde van de pijn besloot hij dat het manueel verwijderen maar onder narcose moest plaatsvinden. Zij is uiteindelijk met de ambulance onder begeleiding van Lidia en Janine naar Banjul over gebracht. Samen met haar dochter.

Wat ik het ergste vind is niet eens een slappe baby maar het feit dat de verloskundigen allen zeiden dat Mariyama zich aanstelde, ja misschien had ze minder geschreeuwd als haar eigen moeder er geweest was ( zij was in geen velden of wegen te bekennen) en ja sommige dames zijn verbaler sterker dan andere dames maar om haar lachen en niet naar haar omkijken en na de geboorte van het meisje letterlijk zeiden” dit komt wel goed”, terwijl er amper leven in zat, dat vond en vind ik nog steeds naar om over na te denken. 

Op een gegeven moment zijn Karin en ik naar het huis terug gekeerd en hebben er goed over kunnen praten. Nu is het wachten op de andere 4 dames en dan lekker eten van Binta en over vandaag napraten.

Morgen een dagje naar Senegal, het Fatala Wildlife ontdekken.

Vandaag geen foto’s.